Ik ben de middelste van Ad en Annemieke. Tessel, Sanne en ik zijn opgegroeid in Amsterdam. Sport zit ons in het bloed. Het kleine leeftijdsverschil tussen mij en mijn zussen droeg bij aan onze topsportmentaliteit. We wilden elkaar in elk basketbal-, voetbal- of tenniswedstrijd verslaan. Zo werden Tessel en Sanne meerdere keren Nederlands kampioen basketbal, en speelde Tessel later voor het Nederlands 7s rugbyteam. We zijn een hechte familie en we gunnen elkaar alles, behalve als we een wedstrijd spelen, dan is het oorlog.

Als voetballer ben ik nooit gestopt met studeren. Ik heb mijn VWO-diploma (VWO) behaald aan de Fons Vitae in Amsterdam. Daarna heb ik mijn bachelordiploma Psychologie behaald aan de Universiteit van Alabama. Terug in Nederland heb ik me bijgeschoold in Psychologie aan de Open Universiteit. In augustus 2024 werd ik toegelaten tot Harvard University voor een certificaat in Business, dat ik met de hoogste score van meer dan 70 studenten heb afgerond. Psychologie, business en voetbal zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Welke overeenkomsten bestaan ​​er tussen een topsportteam en een bedrijfsteam, en hoe kunnen we een topsportcultuur creëren in het bedrijfsleven? Waar ligt de toekomst van het vrouwenvoetbal, en wat is er nodig om al die stadions nog voller te krijgen en de clubs nog winstgevender? Ook ben ik momenteel bezig met leiderschapthema's voor voetbalcoaches, gebaseerd op psychologie en mijn ervaringen als speler. 

Voetbal en basketbal heb ik tot mijn 16e gecombineerd. Als voetballer van SC Buitenveldert en als basketballer van Mosquitos in Amsterdam. Ik schopte het tot de selectieteams van de KNVB en de NBB. Hoe hoger het niveau, hoe meer er getraind moest worden en dat viel op een gegeven moment niet meer te doen. Er moest een keuze gemaakt worden. Het werd voetbal. Sanne koos voor basketbal, net als mijn zus Tessel.

In het buitenland wonen leert je hoeveel van wie je bent gevormd is door gewoonte, niet door keuze. Wanneer alles onbekend is, de taal, het eten, de manier waarop mensen in de rij staan ​​of grappen maken, begin je je eigen instincten duidelijker te herkennen. Je leert geduld, omdat dingen langer duren. Bescheidenheid, omdat je vaak ongelijk hebt. Nieuwsgierigheid, omdat het de enige manier is om te overleven zonder jezelf te verkleinen.

Het leert je ook empathie. Als buitenstaander word je vriendelijker voor buitenstaanders overal ter wereld. Je leert dat er niet één 'normale' manier van leven is, maar vele manieren die in hun eigen context zinvol zijn. Ergens tussen heimwee en het opbouwen van een nieuw thuis word je flexibeler, bewuster van jezelf en stilletjes zelfverzekerder.